El İzi…

Medeniyet sürecinin en önemli işaretlerinin başında insanın “el izi” gelir. İlginçtir ki el izleri, tek bir coğrafyaya ait olmaktan öte, dünyanın çok farklı yerlerinde karşımıza çıkıyor. Endonezya’dan Avustralya’ya, Avrupa’dan Kafkaslara, Orta Doğu’dan Afrika’ya kadar birçok yerde karşılaşılan bu izlerin yapılış zamanları, on binlerce yıl gerilere gidiyor…

Bir yüzey üzerine; ya elin koyulup etrafına boya püskürtülmesi ya da elin boyanıp duvara bastırılmasıyla elde edilen izler, basit gibi görünse de, doğal olandan kopup kültürel olana geçişin, bir başka deyişle diğer canlılardan “farklı” olmanın göstergeleridir.

El izleri; ben buradaydım, buralardan geçtim, el değdiğim yerlerde şimdi sen iz sürüyorsun diyen işaretler olarak heyecan veriyor…

Taşı eli ile şekillendirip kendine alet yapan insan, o gün, bugünün temellerini de atmıştı. Ait olduğu doğa içinde, onun parçası olmaya devam ederek farklılaşmış, medeniyetler inşa etmiştir.

Bugüne baktığımızda da, büyük başarıların arkasında hep bir “el izi” ile başlayan hikayelerle karşılaşıyoruz.

Bizim, yani AGT’nin de üç çift el ile başlayan serüveninde, yüzlerce, binlerce “el izi” var. El izlerini fabrikanın duvarlarına, üretilen nesnelere bırakmış olan tüm arkadaşlarımızın el emeği olmamış olsaydı bugüne gelmek mümkün olmazdı…

Bütün bunları aklıma getiren ise; AGT’nin artık gelenekselleşen, “yaza merhaba pikniği” oldu…

Bu yıl 5. sini gerçekleştirdiğimiz bu organizasyonda sayımız her geçen yıl artıyor.

Piknik alanına yerleştirilen “birlikte büyüyoruz” duvarında, birçok elin bıraktığı yeşil / kırmızı izler var…

Yıllar sonra dönüp geriye bakıldığında, bizimde insanın medeniyet serüveninde “el izi”miz var diyebileceğiz.

O duvarda yer alan tüm el izlerinin sahipleri bu yolculuğun önemli aktörleri…

Makineler, binalar, üretimler… Hepsi çok değerli.

Ancak onlara dokunan, onların üzerine izini bırakan “el”, hepsinden daha değerli…

Geçmişten gelen izlere, bizim izlerimiz karıştıkça, bize bahşedilenin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha anlama fırsatını bulmak güzel…

Bir önceki yazı Tren…